Ο ηθοποιός Ιεροκλής Μιχαηλίδης μίλησε αυτή την εβδομάδα στην Απογευματινή για την πολιτική ορθότητα και την επιρροή της στη σάτιρα. Ο δημοσιογράφος Γιώργος Βαϊλάκης συνομίλησε με τον ηθοποιό σχετικά με τον τρόπο που διαχειρίζεται την κωμωδία και το δράμα.
Η δυνατότητα κίνησης ανάμεσα στα δύο είδη
Ο Μιχαηλίδης τόνισε ότι όλα είναι το ίδιο δύσκολα και το ίδιο εύκολα, εάν ο ηθοποιός υπηρετεί σωστά έναν ρόλο και ένα είδος. Δήλωσε ότι δεν θεωρεί τον εαυτό του κατ’ εξοχήν κωμικό ηθοποιό, καθώς η φωνή και η ιδιοσυγκρασία του δεν χαρακτηρίζονται από την τυπική κωμική δυναμική.
Σε περίπου εξήντα έργα που έχει ενσαρκώσει, λιγότερα από πέντε είχαν κωμικό χαρακτήρα. Υπήρξε ωστόσο μια περίοδος με βαριετέ και καμπαρέ, που αποτελεί ένα εντελώς διαφορετικό είδος υποκριτικής. Ο ηθοποιός επισήμανε ότι αυτό που έχει ενδιαφέρον γι’ αυτόν είναι η δυνατότητα να περνά από τελείως διαφορετικές ατμόσφαιρες.
Κατά τη διάρκεια της συνέντευξης, τόνισε ότι δεν αλλάζουν μόνο οι δραματουργίες, η εποχή ή το έργο, αλλά και το ίδιο το είδος του θεάτρου. Προσωπικά, σημείωσε, του είναι ψυχικά πιο εύκολο να προσεγγίζει τη μια χρονιά μια δραματική κατάσταση και ένα σκληρό έργο ρεπερτορίου, και την άλλη μια κωμωδία.
Η σάτιρα και η πολιτική ορθότητα
Στην ερώτηση σχετικά με το κατά πόσο η σάτιρα κινδυνεύει από την πολιτική ορθότητα και μια νέα αυστηρή «καθώς πρέπει» συμπεριφορά, ο Μιχαηλίδης απάντησε ότι η σάτιρα κινδυνεύει πάντα από εμάς τους ίδιους. Δηλαδή, από όλους όσοι προσπαθούμε να αρθρώσουμε σατιρικό λόγο.
Η αυτολογοκρισία, εξήγησε, υπήρχε και θα υπάρχει πάντοτε, διότι υπάρχει σταθερά ένα όριο και ένα μέτρο που είναι προσωπικό του καθενός. Εντούτοις, η σάτιρα κινδυνεύει κυρίως από το να είναι κοινότοπη, μη ενδιαφέρουσα, μη κωμική ή να γίνεται χυδαία χωρίς λόγο.
Ο ηθοποιός ανέφερε ότι το κριτήριο είναι κυρίως αισθητικό, και αυτό το θέτει εκείνος που επιχειρεί να κάνει σάτιρα. Κατά τη διάρκεια όλων αυτών των χρόνων, σημείωσε, υπάρχουν άνθρωποι που κάνουν σάτιρα και άνθρωποι που νομίζουν ότι κάνουν σάτιρα.
Αυτό που για κάποιους έχει οξύτητα, για άλλους μπορεί να είναι χυδαίο ή κοινότοπο. Έτσι, ο Μιχαηλίδης συμπέρανε ότι κινδυνεύουμε κυρίως από τον εαυτό μας στη σάτιρα και γενικότερα στη ζωή. Ο ηθοποιός έδωσε έμφαση στο ότι η ευθύνη της δημιουργίας ποιοτικής σατιρικής έκφρασης βαρύνει εκείνον που επιχειρεί να την παρουσιάσει, και όχι απαραιτήτως εξωτερικοί παράγοντες ή κοινωνικές πιέσεις.
